Wegwerpmaatschappij

Voor ieder een van alles
Of van alles voor ieder een

Popular posts from this blog

De Val

Aangeboorde olievelden sluiten we af De aangename onaandachtzaamheid Komt nog goed van pas Afgeschafte scheidingslijnen halen we aan De verwachtte veronachtzaming Kwam gelukkig net te laat De val is geen vraag, maar een voldongen feit De vraag is hoe diep jij eronder gebukt gaat De onbespreekbare gevallen zijn zo beter af De voortschrijdende inzichten komen sneller aan De waardevaste goederen zakken verder in De glasvezelnetwerken vallen vaker uit De onberekenbare vijand  Val je vaker aan Je valt vaker aan
Read more

Several Serious Cases

Several serious cases have come to my attention  of patients who present no overt symptoms  of perversion, maladaption, psychosis nor dementia  yet nonetheless harbour beliefs which if acted upon, an unlikely but real possibility in my honest estimation, produce non-negligible existential risk. I believe these transcripts provide evidence  for immediate concern and resolute action: '... I want to see the world explode to see what's beneath the mantle. I'm insatiably curious, sir, and so  determined to find out that I'll gather up galaxies if I need to,  build a gravitational accelerator out of supermassive black holes  -an intergalactic large earthlike planet accelerator- if you will I'll let as many collide as statistic certainty requires, you know, it's quite fantastic  what large numbers can accomplish.  To reliably determine the number of pistons in an engine, for example,  examining one hundred wreckages will certainly suffice ...' ...
Read more

Eindes en Onweer

Het is een lange Oktoberavond geweest. Tien uur terug wees de Waalbrug me weer waar Leeuwen ligt. Na drie maanden tussen de unheimische bergen verwelkomde ik de doorn in het oog, die me thuis beloofde. Later waren het knuffels, verhalen en een heerlijk Hollandse maaltijd – afhaalchinees – met ouders en middelbareschoolvrienden. Ik heb ze gemist. En al lost dat gevoel nu op in de omhelzing van mijn vriendin, vergeet ik het niet meer. -- Ik wordt wakker in het stadspark van Tirana. Twee maanden ben ik al onderweg, geen slaapplaats is meer te vreemd. De vorige avond heb ik  tevergeefs gewacht op onderweg gemaakte vrienden tot ik om twee uur ‘s nachts zeker wist dat het mis moest zijn gelopen. Moe heb ik toen mijn matje uitgerold in het dichtstbijzijnde grasveld. Nu spring ik op Florence, mijn fiets, op weg naar een café waar een dubbele espresso de teleurstelling verhelpt. Er wordt regen voorspeld, dus daar vertrek ik snel. De eerste twintig kilometer zijn zo gemaakt, met de auto’s ...
Read more